Poprzednia edycja konkursu nie wzbudziła już tak wielu kontrowersji, jak pierwsza, więc uznaję, że zasady udało nam się dopracować. Jednak wciąż najwięcej uwag krytycznych otrzymuję odnośnie tematu. Przyjmijmy jednak, że do trzech razy sztuka i spróbujmy raz jeszcze zaprojektować grę na określony temat - choć tym razem będzie to raczej tylko jego zarys, aby każdy mógł rozwinąć i dopasować do niego swoje ulubione pomysły.

Gra na (5-kę) Pionka

Temat edycji: “Ucieczka”

Gra planszowa, karciana, imprezowa dla 2 lub więcej osób. “Ucieczka” to może być ucieczka z więzienia, może być ucieczka ze szkoły, może być ucieczka z Nowego Jorku, może być Wielka Ucieczka, mogą być policjanci i złodzieje, może być nawet ucieczka z miejsca wypadku, a może ucieczka z rąk talibów (grając w warcaby) - no przecież wyobraźnię to macie nieograniczoną.

“Bądź jak Tommy Lee Jones w Ściganym. Będę!”

Ale uwaga. W grze powinien występować element upływającego czasu.

Dlaczego? Dlatego, żebyście poczuli te same emocje i te same problemy podczas projektowania gry, które odczuł Trzewik, próbując zastosować listwę czasu (proponuję przeczytać odpowiedni felieton).

 
Termin konkursu

Propozycje gier można zgłaszać do dnia 27 sierpnia 2009.

Zgłoszenia

Zasady zgłaszania i oceniania pozostawiamy takie, jak obowiązywały w poprzedniej edycji konkursu. W skrócie:

Projekt gry powinien zostać przygotowany w dwóch postaciach:

1)  Zwięzły opis/prezentacja swojej gry.
2)  Szczegółowy opis mechaniki, najlepiej w postaci instrukcji do gry.

Zgłoszenia należy przesłać na adres e-mail.

Jedna osoba może przesłać tylko jedno zgłoszenie. Autorami zgłaszanej gry może być więcej niż jedna osoba, należy to wówczas wyraźnie zaznaczyć.

Po zebraniu wszystkich zgłoszeń zostaną one przedstawione i opublikowane na łamach serwisu GamesFanatic a następnie przez tylko jeden tydzień będzie można te projekty oceniać.

Już druga dzisiaj informacja pochodząca z portugalskiego bloga. Carlos Abrunhosa na blogu JogoEU opublikował króciutki wywiad z Friedemannem Friese na temat nowej gry nawiązującej nazwą do słynnego Wysokiego Napięcia. Dowiadujemy się, że gra ma jakieś związki (poza nazwą) z Wysokim Napięciem, jednak mechanika jest inna. Friedemann podkreśla, że bardzo ważna będzie kolejność grania, nawet ważniejsza niż w WN i że mimo innej mechaniki klimat rozgrywki jest podobny. Będzie to gra ekonomiczna, w której wygrywa ten kto zarobi najwięcej pieniędzy.

Funkenschlag - Fabrikmanager ma pojawić się w tym roku na Essen i będzie grą strategiczną, jednak czas rozgrywki nie będzie długi - jedynie pięc rund. Gra ma nie wybaczać błędów i być skierowana głównie do graczy.

Oprócz tego Friedemann komentuje wyniki tegorocznej Spiel des Jahres - był pewien wygranej Dominiona o ile jury uzna, że gracz “niedzielny” jest w stanie zagrać w tę grę tylko po przeczytaniu zasad. Ponieważ jury doszło do takiego wniosku, Dominion w naturalny - według Friese - sposób wygrał nagrodę.

Folko

Czerwiec był dla mnie dobrym miesiącem jeśli chodzi o granie, a szczególnie poznawanie nowych tytułów. Rozegrałem 72 partie, poznałem 16 nowych gier, kilka bardzo dobrych. Dzięki Mst miałem okazję pobawić się w Trötofant, w świetny Portrayal… ale to nie one zostaną grą miesiąca. Nie zostanie nią Mamma Mia, recenzowana przeze mnie na GamesFanatic, w którą naprawdę dobrze się bawię. Nawet Brass, który z dużym poślizgiem w końcu poznałem nie zostanie zdobywcą… być może po kilku partiach, w jednym z kolejnych miesięcy zawędruje na szczyt… a na razie musiał ustąpić grze, a może zabawie która zachwyciła całą moją rodzinę. Grają w nią moje dzieci, gra żona, siostra, mama… nawet ojczym który zawsze z dystansem podchodzi do naszych zabaw usiadł do „planszy”. Dixit – to prawdziwy zwycięzca!

Dixit

Ja_n

Gdy spojrzałem na listę gier, w które grałem w czerwcu, wydała mi się krótka. Cofnąłem się więc do listy kolejnych miesięcy wraz z liczbą rozgrywek i stwierdziłem, że w tym roku idę wyjątkowo równo. Miesiąc w miesiąc około 30 gier zaliczam. Nie miałem (jeszcze) kryzysowego miesiąca, jaki co roku mi się zdarza (np. kwiecień’2007 to zaledwie 4 rozgrywki!). W czerwcu po prostu koncentrowałem się na kilku tytułach, grając w nie kilka razy - muszę przyznać, że taki model mi całkiem odpowiada. Od razu wiedziałem też, jaka gra zdobędzie tytuł, ale nie mogę tak po prostu tego napisać. Muszę wygenerować trochę napięcia, więc najpierw lista tych, które tytułu nie zdobędą, choć mogłyby.

Po pierwsze gra, której czerwcowy tytuł wieszczyłem w maju - czyli Dixit. Trzy rozgrywki, wszystkim się podobało gra jest zdecydowanie świetna. Po drugie, gra o której głośno było na GF, czyli FITS (5 rozgrywek). Po trzecie - tytułu nie zdobędzie także Uptown (3 rozgrywki), w który niezmiennie uwielbiam grać. Była też partyjka w Tichu, a gdy gram w Tichu to zawsze tytuł jest zagrożony. Była intrygująca partia Le Havre, po której zmieniłem nieco zdanie o tej grze. Był znakomity Automobile, ale też tylko jedna partia. No i było odkrycie tego miesiąca, Snow Tails, w które zagrałem dwa razy, za każdym razem wygrywając - ta gra jest stworzona dla mnie, niesamowicie mi pasuje. Będzie 10 na BGG, jestem przekonany. Ale tytułu też nie dostanie.

Tytuł gry czerwca muszę przyznać grze, w którą dawno nie grałem, a do której w tym miesiącu udało się zmontować stały skład, dobrze wróżący na przyszłość. Moją grą czerwca zostaje… brydż.

Brydż

Mst

Wybór Gry czerwca był dla mnie wyjątkowo łatwy. Gdyby Dominion Intryga był tylko rozszerzeniem - a w czerwcu grałem zarówno tylko nowym zestawem jak i pomieszanym z podstawką -  musiałbym rozstrzygnąć czy dodatek może zostać grą miesiąca. Generalnie nie przepadam za rozszerzeniami/dodatkami do gier  ale w tym przypadku czekałem z niecierpliwością i nie zawiodłem się. Radość odkrywania nowych możliwości, mnóstwo ciekawych wyborów i w konsekwencji powrót Dominiona na nasz planszówkowy stół spowodowały, że Intryga zostaje moją Grą Czerwca.

Dominion Intrigue

Nataniel

W tym miesiącu panowała u mnie posucha na granie - w zasadzie grałem więcej tylko w czasie długiego weekendu, poza nim pojedyncze partyjki w to i owo. Nawet w Through the Ages udało się rozegrać tylko skromne 2 partyjki w 2 osoby (chyba jedyna gra jaka obecnie mi się podoba na 2 osoby). Na Kaszubach zagrałem też 2 razy w Automobile i chociaż bardzo mi się spodobała, to nie wierzę abym mógł ją lepiej ocenić bez kolejnych 5-10 rozgrywek - za bardzo obawiam się tam wtórności przy kolejnych partiach z racji braku elementu losowego.

Grą Miesiąca zostanie jednak tytuł, który moja żona zażyczyła sobie na urodziny, i który w czasie tych urodzin znakomicie sprawdził się w rodzinnym gronie. Jest to Dixit, który spodobał się wszystkim i cała rodzina grała w niego bite 3 godziny. Z początku szło topornie, zdawać by się mogło, że trzeba mieć bardzo dużą płaszczyznę wspólnych skojarzeń aby coś z tej rozgrywki wychodziło (np. trudno z dziadkami mieć wspólne skojarzenia na temat filmów s-f). Jak się jednak okazało wspólna kultura (polska), podobne media (tv) czy doświadczenia (np. wychowanie dzieci) dostarczają olbrzymiej bazy symboli rozpoznawalnych dla każdego z nas. Rozgrywka nie tylko fajna, ale także pouczająca i zbliżająca nas ze sobą. Wyróżnienie dla Dixit - absolutnie zasłużone.

Dixit

Pancho

Denerwuje mnie to bycie na końcu w comiesięcznej wyliczance. Pewnie nikt mnie już nie czyta, bo to tak daleko. Ale skoro przyjąłem już zasadę kolejności alfabetycznej to trzeba być jej wiernym.

Wracając do gier. Jak ostatnio pisałem wzrasta stopniowo liczba rozgrywek, znowu więcej niż w maju. Dobrze, bardzo dobrze. Jeżeli chodzi o tytuły to często na stół wracał FITS, ale w końcu mnie zmęczył i muszę od niego na dłużej odpocząć. Dało się zagrać w Waterloo, co było tragicznym przeżyciem, ale też w Automobile, co było prawdziwą przyjemnością. Szkoda, że tylko raz. Przeprosiłem się z Fincą, miło spędzałem z nią czas, z gier dłuższych (i cięższych) bawiłem się trzy razy w Le Havre i też sobie to bardzo chwalę. Największe wyrzuty sumienia mam w stosunku do Dixit, którego wciąż chwalę, wciąż obiecuję mu laury, ale wciąż nie honoruję. Tym razem też tak zrobię, ale na szczęście Ja_n robi dokładnie tak samo, nie jestem więc jedynym, który nie dotrzymuje słowa :)

A tytuł gry miesiąca leci, no bo musi, bo nie wypada inaczej, do Dominion Intrigue. Świetnej kontynuacji świetnej gry, która wybija się moim zdaniem spośród wyżej wymienionych gier. Niestety nie udało mi się w nią zagrać tyle ile bym chciał (co to jest 7 partii dla tej gry?) i mam nadzieję, że w kolejnym miesiącu to nadrobię.

Dominion Intrigue

Jest zajawka opisująca grę, kolorowe ilustracje planszówki, a obok wszystkiego logo REBEL.pl (skan tej strony publikuje poniżej). Nic natomiast o tym czy sama gra ma być wydana i kiedy. Jednak bardzo podobny manewr był przeprowadzany na jednym z Pionków w przypadku Ghost Stories. Wtedy, po pewnym czasie wydawnictwo przyznało się do przygotowywania polskiej edycji. Czy tak samo będzie z Dice Town? Pożyjemy, zobaczymy. Póki co przedstawiciel REBEL.pl wykręcał się od jednoznacznej odpowiedzi.

Reklama Dice Town na Avangardzie

Co do samej gry, to miałem okazję zagrać i kompletnie nie jest to tytuł dla mnie. Bardzo, ale to bardzo duża negatywna interakcja, spory chaos i znacząca losowość w czasie rozgrywki. Sama mechanika nienajgorsza, całkiem pomysłowa, nie mówiąc o ładnym wyglądzie całości. Sądzę, że znajdzie się jednak wiele osób, które uważane przeze mnie wady tej gry uznają za zalety.

Dlaczego ludzie grają

W 6 i 7 odcinku cyklu podane były powody, dla których ludzie wymyślają gry. Dla świadomego projektanta ważniejsza jest odpowiedź na pytanie, dlaczego ludzie grają. Łatwiej jest wtedy określić grupę docelową i dostosować grę do jej potrzeb. A ludzie grają z wielu różnych powodów. Poniżej opisane zostaną najważniejsze.

Poczucie triumfu

Jednym z istotnych elementów udanych gier jest danie graczowi szansy na poczucie triumfu. I nie musi to być triumf, związany ze zwycięstwem w całej grze. Może to być satysfakcja z dobrego posunięcia, udzielenia poprawnej odpowiedzi, czy nawet radość sześciolatka, gdy dzięki szczęśliwemu rzutowi kostką udało mu się ominąć pole z potworem.

Towarzyskość

Dla wielu osób podstawową funkcją gry jest możliwość wspólnego spędzenia czasu w gronie rodziny czy znajomych. Często przy tym najważniejsze są związane z grą komentarze i dowcipy.

Śmiech

Popatrz, jak zachowują się ludzie podczas gry w kalambury. Nie trudno zauważyć, że celem jest zabawa z częstymi wybuchami śmiechu. Pomiar hałasu podczas gry jest dobrym wskaźnikiem tego, czy gra jest bardziej strategiczna czy bardziej rozrywkowa. Przy dobrej grze strategicznej gracze spędzają czas w ciszy i skupieniu. Dobra „party game” generuje śmiech i dużo hałasu.

Myślenie strategiczne

Gry strategiczne dają graczom szansę wzajemnego przechytrzenia się. Dla grających w takie gry nagrodą emocjonalną jest uczucie zadowolenia, gdy wykonają ruch, którego przeciwnik nie przewidział albo gdy misternie przygotowany plan przyniesie zamierzony rezultat. Do najbardziej znanych gier strategicznych należą szachy i go. Gdy spytasz mistrzów tych gier o najciekawsze partie, opiszą ci je, używając takich słów jak piękno czy elegancja. Dla miłośników takich gier, opisy najpiękniejszych gier brzmią jak poezja, zrozumiała tylko dla wąskiego grona ekspertów.

Możliwość popisania się przed innymi

Niektórzy ludzie lubią wygłupiać się w gronie przyjaciół. Inni starają się zbudować niezwykły zestaw kart w grze kolekcjonerskiej, jeszcze inni ułożyć podczas gry w Scrabble rzadko spotykany wyraz albo zastosować podczas partii szachów samodzielnie opracowany wariant. Granie w grę planszową może być podobną formą ekspresji jak amatorska działalność artystyczna. Można powiedzieć, że jest to forma ekspresji łatwiejsza do realizacji, ponieważ wymaga mniej czasu, sprzętu i wysiłku. Zastanawiałeś się kiedyś, czy ludzie mają wiele innych możliwości niegroźnego ujawnienia swojej osobowości?

Jako hobby

Praktycznie każda z najpopularniejszych gier ma grono swoich miłośników, którzy grają w nią przynajmniej raz w tygodniu. Największe sukcesy na tym polu mają gry, zaprojektowane z otoczką, przeznaczoną specjalnie dla hobbystów. Ta „otoczka” (w oryginale „metagame”) to wszystkie rzeczy związane z grą, którymi gracz może się zajmować, gdy w grę nie gra. Mam tu na myśli kolekcjonowanie, malowanie figurek, wymiana, dyskusje i analiza strategii oraz trening.

Kolekcjonowanie

Niektóre gry przeznaczone są głównie dla kolekcjonerów. Dotyczy to przede wszystkim kolekcjonerskich karcianek. Fan takiej gry znaczną część swojego czasu poświęca na wymianę i polowanie na rzadkie karty, by rozbudowywać swoją kolekcję. Dobrym przykładem wydawania gier pod kolekcjonerów są rozmaite wersje Monopoly. Idę o zakład, że mało który egzemplarz „Elvis Presley Monopoly” był używany do gry. Przypuszczam, że fani Elvisa kupowali grę, aby powiększyć kolekcję przedmiotów, związanych ze swoim idolem. Są też ludzie, którzy zbierają gry, które w zamierzeniu kolekcjonerskie nie są. Jeden z europejskich miłośników planszówek kupuje co roku w Essen 50 nowych tytułów, a w swojej kolekcji ma już ponad 2 tysiące gier.

Poszerzanie swojej wiedzy

Choć karcianka kolekcjonerska Major League Baseball Showdown jest sama w sobie fajną grą, wiele osób gra w nią przede wszystkim dlatego, że są miłośnikami baseballa i chcą dowiedzieć się więcej o drużynach, uczestniczących w rozgrywkach. I rzeczywiście, jedną ze strategii marketingowych producenta tej karcianki jest danie graczom szansy na zdobycie wiedzy z tego zakresu. Gracz, który gra systematycznie, zdobywa wiedzę, którą może zabłysnąć podczas każdej dyskusji na temat baseballa. Dla graczy nagrodą jest nie tylko sama radość z grania, ale także szansa wykorzystania w różnych sytuacjach pochodzących z gry wiadomości.

Szybka rozrywka

Poza innymi zaletami, gra może mieć tę przewagę nad innymi formami spędzania czasu, że trwa krócej niż np. film. Tworząc taką grę musisz mieć na uwadze, jak dużo czasu potencjalni gracze będą skłonni poświęcić na naukę jej zasad. Nie jest wcale tak łatwo stworzyć grę o takich zasadach, że da się je wyjaśnić w kilku zdaniach.

Chciałbym Wam krótko napisać o wydanej kilkanaście dni temu książce pana Marka Penszko zatytułowanej “Łamigłówki, podróże w krainę matematyki rekreacyjnej”. Pana Marka znają dobrze miłośnicy łamigłówek, znają go dobrze Folko, Ja_n i Pan Michał, a jeszcze lepiej znają jego stronę internetową “Łamiblog“. I w tej właśnie książce znajdziemy razem z naszymi kolegami wybór kilkunastu (a dokładnie 28) felietonów poświęconych łamigłówkom, felietonów będących wyborem wpisów ze strony internetowej oraz wyborem artykułów publikowanych przez Pana Marka w czasopismach “Wiedza i Życie” oraz “Świat nauki”.

Spieszę wyjaśnić dlaczego książka ta może zainteresować planszomaniaków. Pan Marek Penszko niejednokrotnie do przygotowywanie swoich łamigłówek korzysta z bardzo dobrze nam znanych gier planszowych, gier, które często pojawiają się na naszych stołach. Najlepszym przykładem niech będzie gra “Blokus”. Jeden z rodziałów “HOKUS-BLOKUS” jest poświęcony łamigłówkom dotyczącym właśnie Blokusa - trochę informacji o grze, o strategiach i jak zawsze u Pana Marka, niebanalne zadanie-łamigłówka.

Na innej stronie znajdziemy zadania (a oprócz tego trochę informacji o historii powstania, oczywiście trochę teorii i wiele innych ciekawostek) dotyczące gry “Set”, której planszomaniakom także nie trzeba przedstawiać. Inny rozdział, czyli inny felieton łamigłówkowy, to z kolei gra planszowa, której może z planszą nie kojarzymy, ale którą także znamy bardzo dobrze - Gomoku, znana może po prostu jako “Kółko i krzyżyk”. Nie dajcie się jednak zmylić prostocie tej gry, bo zadanie, które wieńczy felieton jej poświęcony naprawdę do łatwych nie należy.

Jako łagodne przejście między światem gier planszowych, a światem łamigłówek zaproponowałbym Wam rozdział w książce poświęcony grze planszowej jednoosobowej, czyli właściwie układance, o nazwie “Lunar Lockout” (lub w nowszym wydaniu “Pete’s Pike”). Kto z Was pamięta, że właśnie tą grą Folko rozpoczął serię artykułów w “Świecie gier planszowych”? Próbowaliście wówczas rozwiązać przedstawione tam zadania?  Spróbujcie więc też zobaczyć, jakie zadanie o tej grze przygotował w swojej książce Pan Marek Penszko.

A jak już zgłębicie te planszo-pochodne zadania, to z pewnością z zaciekawieniem sięgniecie do pozostałych dwudziestu kilku felietonów o łamigłówkach, o “typowych” łamigłówkach. Niech Was nie przeraża słowo matematyka w podtytule książki - ta rekreacyjna forma matematyki jest przez Pana Marka przekazana lekko, swobodnie, przyjemnie i wcale nie jest odstraszająca. A jeśli jednak się boicie, to przed sięgnięciem po książkę zapraszam na stronę “Łamiblogu“, aby zobaczyć co “kręci” miłośników łamigłówek.

Wiem, że planszomaniacy to albo gracze lubiący gry logiczne - tacy kochają zapewne i łamigłówki, albo gracze gier logicznych nietrawiący. Ciekawe, których jest przewaga? Przyznacie się?

Pierwsze podobieństwo, to tematyka. Znowu wcielamy się w szefa kampanii prezydenckiej w USA, tym razem w wyborach w roku 2008, stając po stronie Baracka Obamy lub Johna McCaina. Tym razem jednak mamy do czynienia z grą karcianą, której rozegranie zajmuje około 30 minut (!). Gracze dociągają kolejne stany z talii i walczą w tych stanach o zwycięstwo. Każda karta stanu ma dwa ważne tory - ekonomiczny i polityki zagranicznej, oraz tor decydujący o tym, które z tych dwóch zagadnień jest w tym stanie ważniejsze. Dodatkowo każdy stan ma swoją charakterystykę demograficzną, obrazującą przekrój ludności. Gracze zagrywają karty pozwalające manipulować tymi wskaźnikami i wykorzystywać je dla swoich celów. Ten z graczy, który zapełni cały tor ważniejszego z dwóch zagadnień, wygrywa dany stan i zdobywa związaną z nim liczbę głosów elektoralnych. Po rozstrzygnięciu danego stanu odkrywana jest karta wydarzenia, którego efekty wpływają na kolejny wylosowany z talii stan, w którym walka jest kontynuowana.

Jednak najciekawszym aspektem gry wydaje się fakt, że talie graczy liczą 45 kart, jednak do rozgrywki używa się tylko 15 z nich. Te 15 kart trzeba wybrać przed grą, ustawiając swoją talię na określoną strategię. Budowanie talii przebiega w prosty sposób - gracze losują 3 karty i jedną z nich zostawiają w swojej talii. Powtarzają tę czynność 15 razy, przeglądając wszystkie 15 kart. Zgodnie z tym co pisze Hancock, karty pozwalają na bardzo, ale to bardzo szeroki zestaw strategii. Opisywane w artykule przykłady to talia dla Obamy, skupiająca się na powiększaniu wagi zagadnień ekonomicznych, ponieważ w tej dziedzinie Obama ma delikatną przewagę już na początku oraz talia skupiająca się na kartach pozwalających na dociąganie nowych kart z talii, budująca większą - a więc groźniejszą w grze - rękę gracza.

Tyle opisu prototypu, w podsumowaniu dodam od siebie, że gra trafia na mój radar. Gorąca tematyka, która w zeszłym roku dotknęła każdego z nas, uproszczona mechanika i skrócony czas rozgrywki, prawdopodobnie niezła cena - w końcu to karcianka i ciekawe rozwiązania zwiększające regrywalność - to wszystko wydaje się świetnie rokować.

Dream Factory to gra Reinera Knizii wydana po raz pierwszy w 2000 r. przez Hasbro Germany. Przeznaczona jest dla 2-5 osób, powyżej 10 lat.

Jako producenci filmowi (na pewno zawsze o tym marzyłeś!) mamy za zadanie stworzyć produkcje, które powalą krytyków na kolana. Będąc wszechstronnie utalentowani (się wie!) możemy tworzyć filmy akcji (zielone), komedie (czerwone) i dramaty (niebieskie). Ale proszę się nie nastawiać na latanie z kamerą - każdy dostaje po 3 kartoniki filmu i kolekcjonujecie na nich niczym znaczki kartoniki przedstawiające reżyserów, aktorów, muzykę, efekty specjalne, itp., itd. (ale czaaaaad…) Każdy element filmu posiada określoną liczbę gwiazdek i jak to w branży, mamy poważanych reżyserów z dużą liczbą gwiazdek i tych mniej znanych z mniejszą (tym panom dziękujemy), aktorów zwykłych i supergwiazdy. Oczywiście, żeby nakręcić film wszechczasów, staracie się zorganizować jak najlepszy sprzęt i zaangażować jak najzdolniejszą ekipę. Do wyboru macie sławy o nazwiskach brzmiących dziwnie podobnie do tych, o których na co dzień można przeczytać na stronach typu onet czy inny pudelek (dla przykładu: Woody Alien,  Peter Jackpot, Al Placebo, Angelina JoideVie czy Bravre Pitre).

Kartoniki pojawiają się na planszy głównej na początku każdej z 4 tur. Umieszczamy je w 8 różnych przedziałkach (w zależności od miejsca może ich być od 1 do 5 w jednym zestawie). Zawartość każdej przedziałki możemy sobie przywłaszczyć po wygranej licytacji (a to ci niespodzianka!), jednak wylicytowaną sumę miast płacić do banku dzielimy po równo wśród naszych współgraczy (czyżbyśmy podkupywali aktorów od innych wytwórni?). Są też dwa pola, z których gracze za darmo dostają po jednym kartoniku, przy czym pierwszeństwo ma osoba zatrudniająca najwięcej aktorów (są to pola o nazwie IMPREZA - ekipa naszego filmu prawdopodobnie rusza, więc na party i nakłania znajomych - staaaaary, z nami nie zagrasz?!). Gdy uda nam się już zebrać wszystkie potrzebne elementy, film jest ukończony - zliczamy gwiazdki, et voila, wiemy już ile nasz film jest warty (dobra, może i kamera była z przeceny, to pierwszy film tego reżysera a o aktorach nikt nie słyszał, ale czemu to znaczy, że mój film jest do niczego?!) . Dociągamy kolejny kartonik filmu i tak do końca 4 tury (albo aż nam się nie znudzi).

Ciekawostka - jeżeli wyprodukujemy film o wartości, np. 17 gwiazdek a komuś już wcześniej ta sztuka się udała, nasz film otrzymuje gwiazdek 16 (są do tego specjalne znaczniki), nie ma, że boli, koniec i kropka.

Ale kto robi filmy, liczy przecież na dużą kasę…yyyy…tzn. uznanie, tak więc i w grze mamy różne premie punktowe - nagrody. Za Pierwszy W Grze Wyprodukowany Film Akcji/Dramat/Komedie. Za Najlepszy Film W Danej Turze. Za Najlepszy Film Akcji/Dramat/Komedie w Całej Grze. A nawet, jak mówi kołysanka: lecz żeby Ci nie było żal - Za Najgorszy Film w Całej Grze! Wygrywa osoba, która na koniec…ma najwięcej punktów (brawo! zgadliście!)

Podsumowując, nowe wydanie wygląda naprawdę atrakcyjnie. Mechanika z elementami typowymi dla Knizii wydaje się bardzo przyjemna, na pewno drobnym smaczkiem są zabawy słowne z nazwiskami aktorów i reżyserów. Gra w reedycji dostępna jest na razie tylko we Francji, ale może ostatni sukces Modern Art zachęci kogoś do realizacji bardziej dostępnego dla nas wydania?

• Jeżeli chodzi o Middle-earth Quest to na oficjalnej stronie można było głównie poczytać o stronnikach Saurona. Wreszcie znajdziecie tam opis samego Saurona i możliwości jakie staną przed graczem, który wcieli się w jego rolę.
• Tym razem osoby stojące za promocją BattleLore: Heroes Expansion przybliżają nam postać Rzezimieszka, Łotra czy jaki tam stosujecie u siebie odpowiednik angielskiego Rogue. We wpisie możecie poczytać dość szczegółowo o jego zdolnościach specjalnych.
• FFG opublikował czwarty, darmowy scenariusz do Kingsburga pod tytułem Wheel and Deal. Udostępnia on możliwość zdobywania wpływów u różnych grup społecznych żyjących w naszej prowincji. Możemy pozyskiwać stronników choćby w arystokracji, armii, wśród rzemieśników, aż po półświatek. Przedstawiciel każdej grupy dostarcza unikalnych zdolności. Zachęcam też do zapoznania się i ściągnięcia poprzednich scenariuszy.

Muszę przyznać, że jestem mile zaskoczony, że udało pozyskać się tak liczne grono partnerów z zagranicy.

[Kuźnia Gier]

Klepsydry

Listwa Prinza nie spełniła nadziei jakie w niej pokładałem. Wydawało się, że na długie tygodnie Stronghold zostanie sparaliżowany. Na szczęście wystarczyło spojrzenie kogoś stojącego z boku, by wszystko zaczęło działać. Graliśmy chyba drugą, czy trzecią kolejną partię z Salou, i widzieliśmy jasno jak na dłoni, że linia czasu nie działa i żadne kolejne łatki nie pomogą.

„Po co w ogóle te pionki latają wokół planszy na linii czasu? Robią się z tego same kłopoty. Zrób to na max. prosto. Jak ja wykonam jakąś konkretną akcję to dam ci za jej wykonanie kilka punktów akcji. Wydasz je jak będziesz chciał i gotowe. Jak je wydasz, to znowu ja gram.”

Czasem jest tak, że ktoś musi cię przekonywać do swojego pomysłu. Włazi w buciorach do twojej wizji i nakłania na swoje koncepcje. Ty masz w głowie swój plan, jesteś do niego przyzwyczajony, przywiązany i bardzo niechętnie wysłuchujesz opinii innych ludzi. Czasem zaś jest tak, że ktoś powie dosłownie dwa słowa i pstryk, już wiesz, że on ma rację. Łapiesz jego koncept w mig i po chwili traktujesz jak swój własny. Tak było właśnie tym razem. W jednej chwili zrozumiałem, że Salou ma w stu procentach rację. Przesuwanie pionków po linii czasu było niepotrzebnym zamieszaniem. Upływ czasu na pewno można było zrealizować w inny sposób.

Zwinąłem prototyp do pudełka. „Przemyślę to. Zagramy za tydzień. Z punktami akcji.”

Minął tydzień i zagraliśmy. Działało to wszystko o wiele lepiej niż listwa czasu. Tak właśnie narodziły się Klepsydry. Lista Prinza odeszła w zapomnienie. Została w świetnych Jenseits von Theben i tam jest jej dobrze.

Na różnych etapach gry zmieniały się detale i poszczególne rozwiązania, ale podstawowa, fundamentalna reguła Klepsydr trwała niezmieniona i choć przez ten czas dziesiątki elementów gry szwankowało, Klepsydry mnie nie zawodziły. Działały nieprawdopodobnie prosto i dlatego były takie skuteczne. Gracz atakujący zamek deklarował akcje jakie wykonywał, i zależnie od ich rodzaju i ilości przekazywał odpowiednią ilość Klepsydr obrońcy. Ten następnie wydawał je na swoje akcje. Tak to się toczyło. Inicjatywa jest po stronie Najeźdźcy, to on decyduje jak wiele akcji chce wykonać. Nie ogranicza go nic. To on ma wszystko w rękach. Tak jak tego chciałem, to on, Najeźdźca ma tą ponurą satysfakcję z decydowania o losie obrońcy. Może budować katapulty i balisty i dać obrońcy dziesięć Klepsydr, a może powiedzieć pass i nie dać obrońcy ani pół punktu. Obrońca może zrobić tylko tyle na ile pozwoli mu przeciwnik, obrońca wykona tyle akcji na ile wystarczy mu Klepsydr. Jego sytuacja jest desperacją.

Przekazywane punkty jednym zdecydowanym cięciem ucięły wszelkie problemy z pasowaniem postaci, problemy z tym, że jakiś z bohaterów obrońców mógł coś robić ale nie chciał i trzeba było go bez sensu przesuwać na linii czasu. Teraz, dzięki prostemu jak sumienie barbarzyńcy rozwiązaniu wszystko hulało skutecznie. Salou budował balistę i dawał mi za to 4 Klepsydry. Ja mogłem z nimi robić co chciałem, albo dać Oficerowi, by przemawiał, albo Magowi, by rzucał zaklęcie. Działało.
Jedno z marzeń, jedno z wyobrażeń o grze jakie miałem w tych pierwszych tygodniach pracy nad Strongholdem udało się zatem zrealizować na poziomie reguł. Najeźdźca był pewny swego, robił co chciał, miał inicjatywę. To on decydował jakie i ile akcji wykona i ile tym samym da Obrońcy punktów akcji, czyli Klepsydr. Obrońca był zaś w defensywie, był wprost uzależniony od atakujących, modlił się o każdą jedną Klepsydrę. O każdą odrobinę czasu, która pozwoli mu przygotować obronę twierdzy.

Mogłem skupić się na kolejnych problemach do rozwiązania…

DISCLAIMER: Niniejszy cykl artykułów NIE jest poradnikiem dla twórców gier. Niniejszy cykl artykułów to zapiski, to dziennik prac nad grą. Pokazuję w nim przebieg powstawania gry, od początku do końca, tydzień po tygodniu jak powstawała, jak rodziły się pomysły i rozwiązania. Nie nauczam, lecz pokazuję jak ja to robiłem. Uważam, że poradniki może pisać Wolfgang Kramer. Ja muszę jeszcze na to popracować.

Klocki zagrywamy przez umieszczanie ich w wolnych miejscach na planszy. Następnie dla każdej połówki klocka (z osobna) znajdujemy wszystkie linie zbudowane z tego samego symbolu, które ta połówka przedłużyła w danym ruchu. Za każdą z tych linii otrzymujemy tyle punktów, ile było w niej symboli przed dołożeniem klocka. Dodatkowe ograniczenie jest takie, że nie liczymy linii zawierających obie połówki właśnie dołożonego klocka (w przypadku klocków-dubletów).

Termin nadsyłania rozwiązań upływa w czwartek o 2.00 w nocy polskiego czasu. Nagrodą w konkursie będzie wyróżnienie zwycięzcy na stronie FFG, wydawnictwa znanego z doceniania niezwykłych umysłów ;-).

W tym wariancie gra kończy się dopiero gdy jeden z graczy wynajdzie 7 technologii (nie 5 jak do tej pory) lub tak jak poprzednio - gdy zostaną zbudowane wszystkie cuda świata (co praktycznie nigdy się nie zdarzało). Pojawiło się też kilka nowych technologii, takich jak Preservation, Smithing, Shipping i Commerce a ceny innych zostały lekko zmienione.

Spróbuję przy najbliższej okazji zagrać w ten wariant, jednak uderza w nim nadal brak jakiejś sensownej interakcji (handel między graczami nie wydaje się szczególnie szczęśliwym pomysłem). Mam jednak nadzieję, że poprawi on moją ocenę tego tytułu na BGG (obecnie 6) - naprawdę chciałbym, aby ta gra byłą fajna…

Dodatek do Sylli będzie składał się z 12 kart. Wprowadza on do gry dwie nowe postacie, dwa wydarzenia oraz budynek.

I tak - Gladiator daje punkt prestiżu (zwycięstwa) podczas fazy przychodu i służy jako zielony żeton (z mieczem), gdy nastąpi kryzys w obszarze ‘militarnym’. Czyli przyda się aby nie być najgorszym w tym obszarze podczas kryzysu, względnie po to by być pierwszym.

Filozofa z kolei będziemy wiązać z inną postacią, co będzie skutkowało podwojeniem efektu tamtej postaci. Z ilustracji widzę, że chodzi o podwajanie efektu w fazie dochodu, ale w fazie dochodu z postaci działa tylko Kupiec (no i teraz Gladiator z dodatku). Może więc podwajane też będą efekty z posiadanych kafelków?..

Nowym wydarzeniom - Trzęsieniu Ziemi i Porażce Militarnej - będzie można zapobiegać dzięki westalkom i legionistom. Rezultatem niepowodzenia będzie odwrócenie odpowiednio westalek i legionistów u graczy.

Nowy budynek - Forum - daje jeden żeton z każdej kategorii każdemu graczowi, który oddał najwięcej głosów na budowę Forum. Jak dla mnie bardzo ciekawy budynek - mocny, ale też bardzo mocno będzie trzeba na niego głosować, aby otrzymać bonus. A mocne głosowanie będzie skutkować zaniedbaniem innych dziedzin, w których są potrzebne głosy i pieniądze… Widzę kolejne ciekawe dylematy przed graczami.

W dodatku znajdzie się również karta wskazująca, kto jest pierwszym graczem.

Tym razem jednak można tworzyć stosy elementów, czyli budować nie jeden, a dwie warstwy klocków. Oczywiście jak zwykle na koniec rundy będziemy kolekcjonować świecące kamyczki, których wartość ostatecznie zdecyduje o tym, kto wygrał.

Warto dodać, że Ubongo 3-D będzie zawierało tym razem klocki nie z papieru, a z drewna. Premiera wrzesień.

Swego czasu Blokus zrobił migracje w trójwymiar tworząc Blokus 3D (zwany wcześniej Rumisem), widocznie przyszedł czas na Ubongo.

[BGN]

“Od kilku dni znamy już tytuł i teatr działań kolejnej, trzeciej już, gry systemu Conflict of Heroes (miała ona być po raz pierwszy zaprezentowana na targach Origins). Nie będziemy już walczyć na froncie wchodnim, ale w Normandii, a gra będzie nazywać się Conflict of Heroes: First Men In - Normandy 1944.

Sam teatr działań banalny do szpiku kości, ale co tam. Na pewno fanów gry to nie zniechęci. Na BGG znajdziecie już wpis poświęcony samej grze. Póki co bez zdjęć.

Last Train to Wensleydale

Oprócz tego, wszyscy, którzy chcą powrócić do emocjonujących przygód rafy koralowej, powinni przygotować się na wrzesień i premierę dodatku Reef Encounters of the Second Kind. Póki co wydawnictwo Z-Man Games opublikowało okładkę rozszerzenia, którą znajdziecie poniżej.

Reef Encounters of the Second Kind

Dzięki melee za info.

Zanim napiszę co myślę o samych planszach, muszę przyznać, że dziwi mnie taki sposób publikacji dodatku. Niby nie jest to jeszcze ostateczna wersja, a jedynie plansze udostępnione do testów dla graczy. Ostateczna wersja zostanie opublikowana po oficjalnym zezwoleniu Ravensburgera. Z drugiej strony - co można testować w takim dodatku? Ot plansza jak plansza, taka sama dla wszystkich, o co może chodzić z tymi testami? Wygląda mi to tak, jakby udostępnienie do testów było obejściem zrozumiałej niechęci Ravensburgera do darmowych dodatków publikowanych przez fanów. Być może oficjalne zezwolenie nigdy się nie pojawi i te dodatki już zawsze pozostaną w fazie testów.

Co dostajemy w ramach tych dodatków? Plansze podzielono na trzy zestawy nazwane MOTS, LOTS i BOTS. MOTS ma oznaczać “More of the Same” (Więcej tego samego) i zawiera cztery plansze o podobnej mechanice jak podstawowa gra FITS. Chociaż teoretycznie ten zestaw jest najmniej kreatywny, to jednak mi podoba się najbardziej. Jako odpowiednik planszy nr 1 umieszczono w nim planszę z kropkami kosztującymi -1 punktów, jednak ta plansza zawiera też pola puste - bez kropki. Takie pola możemy zakryć, a możemy pozostawić odkryte, to zależy od nas. Nie niosą one za sobą żadnych ujemnych ani dodatnich punktów. Wydawałoby się, że pierwsza plansza FITS nie daje pola do popisu dla twórcy dodatku, a tu jednak coś udało się stworzyć. Druga i trzecia plansza jest podobna do oryginalnych, jedynie zawiera inne układy punktowanych pól, a czwarta z kolei jest podobna do czwartej planszy podstawki, ale tym razem trzeba zbierać trójki symboli, a nie pary jak w oryginale. Tu wydaje się jednak, że Ted Alspach nie zrozumiał na czym polega idea czwartej planszy z podstawki. Są w niej pary symboli, ale rozmieszczone tak, żeby nie trzeba było od początku do końca myśleć o wszystkich. Gdy decydujemy czy zakryć czy odkryć dany symbol mamy szansę zaplanować w jaki sposób obejdziemy się z drugim z tych symboli, bo jest on niedaleko. U Alspacha wszystkie cztery trójki są rozrzucone po całej planszy, nic nie da się zaplanować. Wszystko decyduje się w ostatnich ruchach i przez to jest bardziej przypadkowe.

Drugi zestaw, LOTS, czyli “Letters on the Spaces” (Litery na polach) zawiera cztery plansze z literami. Pierwsza nakłania nas do zbierania zestawów liter tworzących słowo FITS - tylko pełne zestawy dają punkty. Druga to pełny alfabet i musimy na niej polować na jak najdłuższy ciąg kolejnych liter alfabetu. Każda taka litera daje nam punkt, ale litera spoza tego ciągu lub te zebrane podwójnie - kosztują punkty  ujemne. Czwarta i piąta to już wariacje na podobny temat - w pierwszej z nich układamy sobie z odkrytych liter dwa dowolne słowa, a w drugiej - tylko jedno słowo. Im więcej w nich liter - tym lepiej. Niby pomysł wydaje się niezły, ale nie wyobrażam sobie w to grać. Partia będzie się ciągnęła bez końca - dowolność wymyślanych słów spowoduje, że gracze będą kombinować do upadłego. Jakbym chciał grać w Scrabble, to bym sobie wziął do tego Scrabble, skoro sięgnąłem po FITS to znaczy że na Scrabble nie mam ochoty.

Ostatni zestaw, BOTS, czyli “Big Obnoxious Terrible Spaces” (Duże, Przykre, Okropne Przestrzenie), to już zdecydowane przegięcie. Autor postanowił zaimponować wszystkim tym jak jest odważny i ile potwornych pułapek potrafi na graczy zastawić. Plansze są najeżone ujemnymi punktami, ale kreatywności tam tyle co kot napłakał. Wszystkie są oparte na idei trzeciej planszy z podstawki, tyle że każda kolejna to jeszcze więcej ujemnych punktów i jeszcze trudniejsze do zdobycia punkty dodatnie. Jedyny nowy pomysł to połączenie punktów dodatnich w grupy - trzeba zdobyć całą grupę, a jeśli nie - to oczywiście ta grupa “dodatnia” zamienia się w grupę “ujemną”. Rozrywka w klimatach frustrująco-masochistycznych.

Mnie ten zestaw plansz przytłoczył. Nie widzę najmniejszego sensu ich drukować i używać. Wolę już pograć w podstawową wersję, niezbyt łatwą, ale niezbyt stresującą zamiast pakować się w 12 nowych wyzwań, które są albo łudząco podobne do tych które już mam, albo wydłużą rozgrywkę do nieakceptowalnych rozmiarów, albo wreszcie sfrustrują i zirytują wszystkich bez wyjątku graczy. Nie do tego został zaprojektowany FITS.

Aby zagrać w Dominiona wykorzystując nowe karty należy zaznaczyć w menu gry opcję „randomintrigue”. Do pięciu wymienionych kart silnik dolosuje nam pięć kart z podstawowej wersji gry.

To świetna wiadomość, że będzie można urozmaicić swoje wirtualne boje w Dominiona. Spośród pięciu dodanych kart dwie to dość mocne ataki, które powinny dodać rozgrywkom smaczku. Swindler pozwala niszczyć przeciwnikom karty a Minion zmusza do odrzucanie wszystkich kart z ręki i dociągania nowych.

Gorszą wiadomością jest to, że te pięć kart to najprawdopodobniej wszystko co pojawi się z Intrygi na BSW. Jak poinformował na boardgamegeek.com autor Dominiona, Donald X. Vaccarino, nie jest planowane dodanie całej Intrygi do rozgrywek online na BSW. Powodem są nie tylko potencjalne trudności z zaimplementowaniem niektórych, złożonych kart. Najważniejsza barierą jest zbyt wysoka stawka, jaką musiałby zapłacić BSW za tę formę reklamy wydawca gry – Rio Grande Games.

Dominion!

Debiutancka gra Donalda X. Vaccarino, która od czasu premiery cieszy się olbrzymią popularnością na całym świecie (została wydana m.in. po polsku, koreańsku i fińsku). Bardzo dobry tytuł a jednocześnie bardzo zaskakujący wybór - chyba mało kto na serio spodziewał się, że jury SDJ wybierze tak ciekawą grę po serii kontrowersyjnych laureatów w poprzednich latach. Gratulujemy!

Poza nagrodą główną, przyznane zostały też dwie nagrody specjalne - dla Space Alert i GiftTrap.

Dodatkowo, jury po raz 9-ty przyznało tytuł Kinderspiel des Jahres, czyli Gry Roku dla Dzieci. W tym roku trafił on do Das magische Labyrinth (wyd. Drei Magier Spiele). Ta gra taże jest debiutem - Dirka Baumanna.

101 Great Games to opracowywana przez Tima Walsha (autora bestsellerowej gry Tribond) książka o najważniejszych tytułach związanych z renesansem planszówek na świecie. Jej odbiorcą ma być właśnie masowy czytelnik, zupełnie nieobeznany z rewolucją jaka nastąpiła w ostatnich latach. Co najciekawsze, w doborze tytułów jakie znajdą się na łamach książki może zdecydować każdy z nas, poprzez oddanie swojego głosu na stronie dedykowanej 101 Great Games. Co prawda system głosowania ma trochę przerośniętą moim zdaniem postać, bo zamiast prostej ankiety znajduje się tam coś a la serwis społecznościowy. Dodam jeszcze, że obecnie na szczycie propozycji są Osadnicy z Catanu, Carcassonne, Puerto Rico, Wsiąść do pociągu i Set.

Inne medium do popularyzowania planszówek wybrała Lorien Green. Kręci ona film pod tytułem Going Cardboard. Ma on pokazywać fenomen nowoczesnych planszówek i zorganizowaną wokół niego społeczność. Scenariusz filmu obejmuje przegląd gier, spoktanie z przeciętnymi graczami i nieprzeciętnymi projektantami oraz odwiedziny na najważniejszych imprezach (m.in. na największej – targach w Essen). Autorka projektu podchodzi bardzo poważnie do przedsięwzięcia, możecie obejrzeć stronę Going Cardboard i poczytać blog związany z kolejnymi etapami realizacji. Prace trwają już 4 miesiące, a mają się zakończyć na przełomie jesieni i zimy 2009 roku. W listopadzie rozpocznie się montaż, a film powinien pojawić się na DVD zimą 2010. Strasznie długo, ale pokazuje to też rozmiar przedsięwzięcia.

Trzymam kciuki za oba projekty, a przede wszystkim liczę na korzyści płynące z ich wdrożenia, czyli wzrost liczby planszomaniaków na świecie.

Najlepsza Gra Planszowa
Agricola
Ninja vs. Ninja
Pandemic
TOMB
Wealth of Nations

Wygrał: Pandemic

Najlepsza Niekolekcjonerska Gra Karciana
Dominion
Monty Python Fluxx
Red Dragon Inn 2
Ticket to Ride Card Game
Trailer Park Wars

Wygrał: Dominion

Najlepsza Historyczna Gra Planszowa
Conflict of Heroes: Awakening the Bear
Espana 1936
The Battle of Monmouth
The Campaigns of King David
Pursuit of Glory

Wygrał: Conflict of Heroes: Awakening the Bear

Najlepsza Gra Dla Dzieci, Rodzinna lub Imprezowa
Backseat Drawing
duck! duck! Go!
Extraordinary Adventures of Baron Munchausen, The
Living Labyrinth
Rorschach: The Inkbot Party Game
Say Anything

Wygrał: Say Anything

Ciekawe wyniki, pokazujące – zresztą jak zwykle przy tej nagrodzie – gusta amerykańskich graczy, które nie zawsze pokrywają się z europejskimi. O ile jeżeli chodzi o Dominion czy Conflict of Heroes to nie ma wielkiego zaskoczenia, to w przypadku gry planszowej klimat, oryginalny pomysł i temat pokonał mechanikę (Pandemic vs Agricola). Choć absolutnie nie odmawiam Pandemicowi też prawidłowo stworzonej mechaniki. Warto też dodać, że Dominion wreszcie zdobył jakieś bardzo ważne trofeum, już w poniedziałek dowiemy się czy dołoży do tego „statuetkę” Spiel des Jahres. A może jednak Pandemic to zrobi?

[Critical-Hits.com]

Musicie mi wybaczyć drobne potknięcia - video jest lekko za ciemne, a początek lekko urwany (urwało mi powitanie, więc jakby ktoś się zastanawiał - z tej strony Marcin :) )

Z góry dziękuję za wszystkie uwagi i komentarze dotyczące cyklu (?) video.

Obejrzyj film Rebel vs Imperium - rzut okiem na Vimeo (Marcin Krupiński).

[cliquenabend.de]

• ponarzekałem, że nie odzywają się w temacie Battlelora i od razu podziałało. Najnowszy dodatek BattleLore: Heroes ukaże się na jesieni. Będzie zawierał figurki, reguły i karty związane z najróżniejszymi herosami, którzy mogą wpłynąć na wynik bitwy. Wydawnictwo zaczęło do przybliżenia postaci kapłana.
• Kolejny bóg chaosu z gry Chaos in the Old World doczekał się przeglądu swoich stronników. Tym razem padło na Nurgle’a – boga zarazy, chorób i plugawstwa.
• Odkrywani wciąż też są kolejni stronnicy Saurona z Middle-earth Quest. Ostatnio opisany został Gothmog.
• Zaopatrzyliście się w Age of Conan, ale pewne kwestie mechanicznie wciąż nie dają wam spokoju? Zapoznajcie się z FAQ, który rozwiewa wszelkie wątpliwości.
• Jeżeli jesteś fanem przygodówek, a dokładnie Runebounda i wciąż mało ci niezliczonej ilości dodatków do gry, to FFG przygotował darmowy scenariusz Power at a Price. A jeżeli wolisz Descenta zamiast Runebounda, to również znajdzie się coś dla ciebie. Wszyscy posiadacze Descent: Road to Legend mogą ściągnąć nową kartę Frozen in Time.

„Szemrane interesy w ciemnych alejkach, naładowane spluwy, piękne dziewczyny, rodziny mafijne walczące o kontrolę nad miastem – to chleb powszedni Game Designera… i doskonały pomysł na grę.

Tym razem Kuźnia Gier postanowiła wydawać strategiczną grę planszową o porachunkach mafijnych zatytułowaną KINGPIN. We współpracy z trójką początkujących autorów (Rafał i Krzysztof Cywiccy, Krzysztof Hanusz) i na podstawie ich pomysłu opracowaliśmy dynamiczną planszówkę, w której każdy ruch zmienia wszystko na planszy.

Za oprawę graficzną Kingpina, w mrocznym miejskim klimacie neonoir, odpowiada najbardziej chyba znany artysta komiksowy młodego pokolenia - Robert Adler - autor ilustracji do kultowej serii “48 stron” czy cyklu “Status 7″.

Kingpin

W grze będą występować trzy strony konfliktu: mafia włoska, mafia rosyjska i yakuza - każda z nich zróżnicowana pod względem stylu gry. Yakuza preferować będzie skrytobójcze ataki i przyczajonych na dachach wieżowców snajperów, Ruscy brutalną siłę ognia, a Włosi podjazdy z ostrzałem z okien samochodów. Dwustronna plansza będzie mieścić dwie mapy miasta, każda dyktująca inne warunki gry. Do tego trzy zróżnicowane warunki zwycięstwa sprawiają, że każdą partię można będzie zagrać inaczej. Warto dodać, że „Kingpin” będzie właściwie pozbawiony elementów losowych! Można porównać go do połączenia ostatniej sceny z Wściekłych Psów (gdzie wszyscy trzymają się na muszce) z partią szachów (w których laufry chodzą w długich płaszczach i szyją z karabinów Thompsona).”

Kingpin

Zapowiada się ciekawie, trzymam kciuki za ostateczną realizację. O wygląd raczej mogę być spokojny. Premiera targi w Essen, czyli październik.

[Kuźnia Gier]

Składniki…

Mamma Mia to gra o robieniu… pizzy. Mam wrażenie że pan Rosenberg lubi wymyślać gry związane z jedzeniem. Wspomniane Fasolki, Agricola – w której trzeba się nieźle namęczyć by wyżywić swoich ludzi, w zapowiadanym Loyang ten element wydaje się być równie istotny. W Mamma Mia gracze robią pizzę, a do tego potrzebują składniki: salami, papryczki, pieczarki, oliwki i moje ulubione – ananasy. Składniki to karty – na każdej znajduje się jeden, w grze dodatkowo możemy znaleźć po 8 kart zamówień w pięciu kolorach – komplet dla gracza. W sumie w niewielkim pudełku znajduje się 106 kart i instrukcje w kilku językach. Gra jest niezależna językowo, karty są dobre jakości, rysunki przedstawiające składniki i zamówienia czytelne… i to tyle jeśli chodzi o wydanie.

Zawartość pudełka

…do pieca włóż…

Zasady gry są równie proste i czytelne co karty. Gracz w swoim ruchu ma na ręku 7 kart – w tym karty składników i zamówień – spośród nich musi wrzucić do pieca – na szczęście wirtualnego – jakieś składniki. Może wrzucić jeden – czytaj jedną kartę – może kilka, ważne żeby były tego samego rodzaju. Wrzucone karty układane są na stos, to wspomniany piec, nie można podpatrywać jakie tam się znajdują, należy starać się zapamiętać, co zostało tam włożone. To co istotne to fakt, że wszyscy gracze korzystają z tego samego pieca. Po dołożeniu składników gracz może dojść do wniosku że znajdują się w nim takie, jakie potrzebuje by zrealizować zamówienie, wtedy na górę stosu wykłada kartę zamówienia. Po zakończeniu ruchu dobiera karty z jednej z kupek: kart zamówień lub kart składników.

Karta kucharza i składników

Gdy zostanie wzięta ostatnia karta składnika, piec zostaje opróżniony.

…wyjmij…

Karty zostają odwrócone i po kolei rozdzielane na odpowiednie stosy, według rodzajów składników. Jeśli wśród kart zostanie odkryta karta zamówienia, gracze sprawdzają czy odpowiednie składniki były wcześniej włożone do pieca.

Prawidłowo zrealizowane zamówienie (4 ananasy i salami)

Prawidłowo zrealizowane zamówienie – to punkt gracza który je zrealizował, karty wykorzystanych składników zostają odłożone. Jeśli czegoś do upragnionej pizzy brakuje – gracz może dołożyć taki składnik z ręki, a jeśli takiego nie ma, zamówienie wraca na spód kart zamówień danego gracza, a karty składników pozostają w piecu. Gra toczy się do momentu gdy piec zostanie 3 razy opróżniony – karty składników zostaną 3 razy przetasowane – wygrywa osoba która zdobędzie najwięcej punktów.

…i spróbuj…

Jak widać z powyższego Mamma Mia to gra pamięciowa. Należy uważnie obserwować co ląduje w piecu, co zostało zrealizowane, zdążyć przed innymi zrealizować zamówienie. Te gracze mają podobne, prawie identyczne, różnią się jedynie głównym – pojedynczym – składnikiem. Tzn gracz żółty ma zawsze w swojej pizzy ananas, czerwony – salami, zielony – papryczkę itp. Na podstawie tego jakie karty zeszły w trakcie gry można trochę przeszkadzać współgraczom, minimalnie planować ruchy, ale nie strategia jest w grze najważniejsza, tylko zabawa. Mamma Mia to lekka party gra pamięciowa, w której gracze prowadzą wyścig w realizacji zamówień.

Karty zamówień

Gra przeznaczona jest dla 2-5 osób, tu chciałbym się zatrzymać, bo rozgrywka w zależności od liczby graczy wygląda różnie. Dla dwóch, mamy do czynienia z mało interesującym wyścigiem, w którym element losowy wydaje się istotniejszy niż w innych układach. Mamma Mia w pięć osób, to szybka gra, z dużym elementem niepewności co stanie się po naszym ruchu. Nim kolejka do nas wróci, inny z graczy może w międzyczasie zrealizować zamówienie. Gra się przyjemnie, lepiej niż w dwójkę, ale to nie jest to. Najlepsze partie moim zdaniem toczą się pomiędzy 3-4 osobami. Oprócz miłej zabawy jest miejsce na minimalne planowanie, strategię realizacji zamówień bez wszystkich składników – pozostałe należy sobie przetrzymać na ręce do końca gry. Element losowy oczywiście nie znika, wyścig jest… ale to wszystko w odpowiednich proporcjach.

…a potem delektuj się.

Karty zamówień gracza żółtego

Za każdym razem gdy biorę karciankę do recenzji przypominam sobie że nie lubię tego typu gier. Na szczęście często po rozgrywkach stwierdzam coś przeciwnego, podobnie jest w przypadku Mamma Mia. Gra mile mnie zaskoczyła, okazała się bardzo przyjemną, świetną zabawą rodzinną. Prawdopodobnie sprawdzi się jako party game do piwa – piszę prawdopodobnie, bo sam nie jestem zwolennikiem tego napoju – oraz jako niewymagający przerywnik między cięższymi tytułami. Gdybym miał ją porównywać z Fasolkami, postawiłbym między nimi znak równości, obie są lekkie, obie równie przyjemne, Mamma Mia ma jednak pewną wadę… przy grze wzrasta ochota na pizzę. Nasza pierwsza partia skończyła wycieczką do pizzerii, kolejne na szczęście nie, ale czasami trudno się opanować ;-) Reasumując, jeśli szukacie lekkiej, wesołej gry na (słoneczne?) wakacje, łatwą do zabrania, niezbyt długą i nie przeszkadza Wam mechanizm pamięciowy, a wręcz przeciwnie, to Mamma Mia powinna być dobrym wyborem.

Wady

• nie najlepsza dla 2 osób
• mechanizm pamięciowy, który nie wszystkim odpowiada

Zalety

• prosta, ale ciekawa mechanika
• duża grywalność
• przystępna cena
• żółty kolor – którym gram – ma pizze z ananasem – które uwielbiam :-)

Mst

Mamma Mia! jest szybką i wesołą grą z dużą ilością interakcji i zabawnym tematem. Mimo sporej losowości o zwycięstwie decyduje przede wszystkim dobre zapamiętywanie zagrywanych składników doprawione umiejętnym podejmowaniem ryzyka realizacji naszych zamówień. Polecam (zwłaszcza do grania z dziećmi ale nie tylko) tak gorąco jak ostre są dodawane do pizzy papryczki lub jak rozgrzany jest piec do jej wypieku.

Przypomnę, że sama gra opowiada o konflikcie przeora Philipa (pragnącego wznieść katedrę) z biskupem Waleranem, który rzekomo popiera starania Philipa, w rzeczywistości pracując nad swoim własnym projektem rozbudowy mocarnego miasta. 

Twórcą wersji dwuosobowej jest Stefan Feld (Notre Dame, The Name of the Rose, Rome), a sama gra będzie karcianką. Rozgrywka ma się dzielić na cztery rund, a każda z nich na kilka tur. W każdej turze rozkładamy na stole 9 kart, tak posegregowanych, aby tworzyły kwadrat. W zależności od kart, które interesują gracza, rozkłada on na nich swoje znaczniki. Może je rozmieścić tylko po linii, kolumnie lub po przekątnej. Następnie drugi gracz rozmieszcza swoje znaczniki, ale nie może powtórzyć ruchu przeciwnika (czyli jeżeli była już kolumna, to nie może rozmieścić znaczników w jednej kolumnie). Na koniec gracze zbierają karty, na których położyli znaczniki, przeprowadzając dodatkowe pojedynki w przypadku konfliktu.

Karty

Same karty przedstawiają po pierwsze różne zasoby np. piach lub metal, a po drugie różne postacie o mniej lub bardziej rozbudowanych zdolnościach, np. tkacza, który ma umiejętność przerobu wełny.

Sama rozgrywka ma zająć około 40 minut, premiera wersji francuskiej w połowie lipca. Niestety nie wiem kiedy premiera wersji angielskiej, nie mówiąc o polskiej. Z powyższego opisu rozgrywka może nie zrywa czapki z głowy, ale Stefan Feld to utalentowany twórca, a temat oparty na Filarach Ziemi na tyle nośny, że może być z Pojedynku Budowniczych kawałek ciekawej dwuosobówki.

Rozgrywka

[TrickTrack.net]

Nowe plansze graczy (autor: Hanno)

Nie tylko planszomaniacy prześgiją się w pomysłach jak upiększyć swoją kopię Agricoli. Lookout games wypuściło już veggiemeeple (drewniane znaczniki na zboże, warzywa itp). Teraz wydawca Agricoli wypuszcza nowe, upiększone plansze graczy.

Dostępnych jest 5 motywów: Wiosna, Jesień, Zima, Dziki Zachód i Mars. Z jednej strony plansze posiadają miejsca na znaczniki, z drugiej nie. Osobiście nie uważam, żeby planszom z podstawowej wersji Agricoli czegoś brakowało, ale przyznaję, że te zamienniki wyglądają bardzo ładnie. Zamówić je można podobno ze strony Lookout Games (tylko), ale na razie nie znalazłem ani sposobu żeby to zrobić, ani ceny którą bym musiał zapłacić.

Edycja: Znalazłem dodatkowe informacje: 8€ za zestaw pięciu plansz. 2€ za pojedyńczą planszę. Jak złożyć zamówienie, możemy przeczytać tutaj

Caylus Magna Carta dodatek

Serce dodatku tkwi w planszy, na której reprezentowane są łaski królewskie. Będą to łaski inne i znacznie prostsze niż te w ‘dużym bracie’ CMC - Caylusie. Aby skorzystać z łaski należy zająć budynek ją dający, jak na przykład Pole turniejowe (które występuje w dwóch kopiach: jako budynek neutralny oraz rezydencja u każdego gracza) lub Pomnik, który daje przywilej przy budowie, ale też punkt zwycięstwa mniej dla jego właściciela.Graczy korzystający z łaski ma trzy możliwości: wziąć surowiec, przesunąć się na listwie punktów zwycięstwa lub skorzystać z efektu na ścieżce łask. Są dwie ścieżki (po 3 pola), które dają coraz silniejsze efekty, gdy się na nich awansuje. I tak na jednej ze ścieżek mamy darmowe zyskanie monety (bez wstawiania robotnika) i zamianę monety na różne korzyści (w wersji najmocniejszej na punkt zwycięstwa). Na drugiej ścieżce zaczynamy od darmowego przesuwania ‘nadzorcy’ o 2 pola a kończymy na zgarnianiu wszystkich surowców pokazanych na karcie budynku.

Caylus Magna Carta dodatek

Rozszerzenie do Metropolys będzie dla odmiany najmniejsze z całego zestawu - zaledwie 4 karty.

Metropolys dodatek

Karty te będą zawierać 9-punktowe bonusy oparte na kolorach obszarów. Żeby uzyskać taki bonus, będzie należało posiadać obszary o trzech pokazanych na karcie kolorach w jednej dzielnicy. Nowe karty będzie można mieszać z kartami celów zarówno z wersji rodzinnej jak i zaawansowanej ‘Metropolys’. Na przykład trzeba będzie zdobyć trzy obszary w różnych kolorach wokół jeziora. Osobiście aż tak ścisłego powiązania pomiędzy celami jak w podanym przykładzie nie wyobrażam sobie w przypadku innych celów (które nie ograniczają się do jednej dzielnicy), ale czas pokaże jak Ystari to rozwiąże.

Tak czy siak, wg Ystari, ten mini-dodatek ma stworzyć wersję pośrednią gry - coś między wersją rodzinną i zaawansowaną. Nie widzę takiej potrzeby (tym bardziej że nigdy nie grałem w wersję rodzinną ;-) ), ale nowe karty celów z pewnością się przydadzą.

[TrickTrac.net] [TrickTrac.net]

autor: Emile. tak miało wyglądać pudełko...

Na ostatnim Essen wyszła gra która powinna się załapać u mnie na radar, ale jakoś zupełnie jej nie zauważyłem. Dopiero niedawno Rafał zapytał mnie czy słyszałem o grze o jakże intrygująco brzmiącej nazwie Days of Steam, a ja ze wstydem musiałem przyznać że nic nie wiem. Szybko posprawdzałem co to za gra śmie nawiązywać tytułem tak bezpośrednio do mojego ukochanego Age of Steam-a.

Gra została wydana w nakładzie 500 egzemplarzy przez wydawnictwo StrataMax, a większe wydanie przygotowuje wydawnictwo JKLM Games, które po dość długo trwającej przerwie w wydawaniu wydaje się że niedługo wreszcie zacznie wypuszczać zapowiadane od dawna gry. Na egzemplarz StataMaxowy już teraz nie miałem jak się załapać, a nie bardzo miałem ochotę czekać na wydanie JKLM, więc (biję się w piersi ze wstydem) wykonałem szybką samoróbkę.

Zasady

Tytuł gry (Dni Pary) w porównaniu z ‘Wiekiem Pary’ wydaje się obiecywać grę przypominającą Age of Steam, ale w wydaniu zauważalnie lżejszym i szybszym. I o dziwo – zupełnie inaczej niż to było w przypadku Roll Through The Ages – okazuje się że tytuł nie jest przyklejony tylko i wyłącznie z przyczyn marketingowych.

Days of Steam najkrócej można opisać jako połączenie Carcassonne i Age of Steam. Są pociągi, są miasta w różnych kolorach, z kostkami towarów, jest budowanie torów łączących miasta, jest mechanika ‘pick up and deliver’ (weź i dostarcz). A jednocześnie są kwadratowe kafelki które w ciemno bierzemy i układamy razem na stole.

W swoim ruchu gracz ma 2 możliwości – może dobudować nowy tor lub nowe miasto, za co dostaje w nagrodę punkty ‘pary’ (ruchu), albo może zgromadzone punkty pary wydać na ruch swoją lokomotywą po torach, zbieranie towarów z miast, i dostarczanie ich do celu.

autor: ajevans ... a wyszło tak

Gracz trzyma zawsze na ręku 3 kafelki z torami. Decydując się na budowę torów może wybrać jeden z nich, albo zdecydować się budować miasto z wspólnej puli. Istnieją oczywiście pewne ograniczenia, ale najogólniej rzecz biorąc gracz wybiera między próbą budowania pętli za co dostaje punkty, budowaniu krótkich i prostych połączeń przy swojej lokomotywie, i wydłużaniu torów wszędzie tam gdzie któryś z przeciwników przygotował sobie idealne miejsce na jakieś miasto.

Sercem gry są te rundy kiedy możemy zgromadzone za budowanie torów punkty pary-ruchu wydać na wycieczkę naszą kolejką po właśnie stworzonym świecie. Punktów ruchu nigdy nie mamy więcej niż 6, więc ta wędrówka niestety nie jest przesadnie długa. Jeden kafelek kosztuje 1 lub 2 punkty ruchu, nie wolno nam nagle zmieniać kierunku ruchu, gdy mijamy jakieś miasto możemy załadować jeden z leżących tam towarów, gdy się uda go dostarczyć kładziemy go przed sobą na stole, a na koniec… sprawdzamy czy nasz pociąg nie wykoleił się gdzieś po drodze, i czy nie musimy wycofać całej rundy. O co chodzi? Otóż jeśli w czasie danej rundy pociąg pokonuje choć jeden zakręt, musi albo jechać bardzo powoli (tylko 2 punkty ruchu na cały ruch gracza), albo ryzykuje wypadnięcie z trasy. Im więcej przekroczymy limit 2 punktów ruchu tym większe ryzyko kłopotów – przy 3 punktach ratuje nas rzut kostką od 2 do 5, ale jeśli bardzo spieszyliśmy się gdzieś i pojechaliśmy z całe 6 punktów – uratuje nas już tylko 5 lub 6. Efekt wykolejenia jest bardzo nieprzyjemny – punkty ruchu przepadają, a pociąg wraca na miejsce skąd zaczął.

autor: filwi rozgrywka w trakcie

Gramy tak na zmianę budując tory i jeżdżąc szybciej lub wolniej naszym pociągiem aż ktoś uzyska 13 punktów. 2 punkty daje każdy dostarczony towar, 1 każda stworzona pętla, i kilka punktów bonusowych można dostać za dostarczanie towarów w wielu kolorach.

Wrażenia

Muszę przyznać że gra mnie bardzo pozytywnie zaskoczyła. Rozgrywka jest szybka, dociągane tory losowe, ale mimo wszystko jest sporo okazji do ciekawych zagrań taktycznych. Mechanizm z wykolejaniem, choć może kogoś wykluczyć z gry (Przemek 2 razy musiał wyrzucić cokolwiek innego niż 1. Ani razu się nie udało, a stracone 2 tury były raczej nie do odrobienia), nadaje duże bardzo znaczenie temu jaki układ połączeń powstaje. Każdy z graczy marzy o tym żeby połączyć 2 miasta bliskie jego lokomotywie prostym odcinkiem torów, więc inni starają się w takich miejscach koniecznie dorzucić jakieś zakręty. Z drugiej strony wymuszając na innych budowanie torów w mojej okolicy często jestem w stanie wymusić na nich żeby zbudowali za mnie połączenie do jakiegoś ważnego dla mnie miasta, czy też choćby do wystawienia mi miejsca na dokończenie cyklu i zgarnięcie bonusowego punkcika.

Jak zbudować żeby nie musieć jeździć za wolno, żeby mieć gdzie wyłożyć nowe miasto, żeby do nowo powstałego miasta nikt inny nie zdążył dojechać i zabrać mi z niego towary – wszystko to są pytania które sprawiają że budowa torów nie jest ani trochę bezmyślnym dokładaniem kafelków gdzie popadnie, to tu decyduję się wynik gry. Samo jechanie jest często dość proste – jeśli mam jakiś towar i miasto przed sobą to jadę. Tu decyzje to głównie zarządzanie ryzykiem – czy gdzieś muszę pojechać po zakręcie ponad limit, czy chcę zabrać jakiś towar przed innymi choć jeszcze nie widzę czy uda się w pobliżu zbudować miasto które ten towar przyjmie.

Tak więc choć gra jest względnie szybka (45 minut) i prosta, choć nie powinna odstraszyć fanów Carcassonne-a, to daje też całkiem sporo miejsca na lekkie ale jednak pogłówkowanie. Jako gra na rozruszanie się na początek dnia, czy do wyciszenia się po krwiożerczej rozgrywce w Age of Steam czy Steam, Days of Steam nadaje się doskonale. A że z dobrze poinformowanych źródeł wiem że gra będzie już niedługo wydana po polsku, polecam już zacząć odkładać na nią w portfelu.

Planszostacja - odcinek 35 [22 MB]

RSS do podcastu dla iTunes

Dotychczasowe odcinki cyklu zawierały informacje o różnych zagadnieniach, związanych z tworzeniem gier. Drogę od pomysłu na grę do umieszczenia gotowej gry na sklepowej półce można przedstawić w formie ośmiu niżej wymienionych etapów:

1. Wymyśl grę. Zacznij od zastanowienia się, dla kogo ma być przeznaczona

2. Daj grę do przetestowania różnym osobom, najlepiej takim, które ciebie nie znają. Odkryją więcej problemów, niż mogłeś się spodziewać. Rozwiąż te problemy.

3. Poszukaj potencjalnych wydawców. Sprawdź, jakie gry mają w swojej ofercie i jakich gier w ich ofercie brakuje. Skoncentruj się na takich wydawcach, których docierają do wybranej przez ciebie grupy klientów.

4. Kontaktuj się po kolei z wybranymi wydawcami. Spytaj, czy chcieliby zobaczyć twoją grę. Jeżeli nie będą chcieli, znajdź odpowiedź na pytanie dlaczego nie chcą i co prawdopodobnie chcieliby zobaczyć zamiast niej.

5. Jeżeli wydawca jest zainteresowany grą, wyślij mu prototyp albo spotkaj się z przedstawicielem firmy, aby zademonstrować mu swoją grę.

6. Poczekaj na odpowiedź wydawcy.

7. Jeżeli wydawca będzie miał jakieś uwagi, spróbuj tak poprawić grę, by mogła trafić do sprzedaży.

8. Wynegocjuj kontrakt z wydawcą i pozwól, by wprowadził grę na rynek.

W tym i następnych odcinkach opisane zostaną bardziej szczegółowo kolejne etapy.

Według autora książki, projektowanie gry należy rozpocząć od analizy, dla kogo ma być ona przeznaczona. Dla dzieci, nastolatków, studentów, całych rodzin? Czy tylko dla chłopców albo tylko dla dziewczynek? Czy to będzie coś, co ludzie będą przede wszystkim kupować dla siebie, czy może raczej jest to towar, nadający się na prezent? Odpowiedzi na te pytania posłużą głównie do wyboru wydawcy, który mógłby być zainteresowany tym produktem.

Pamiętaj, że grę sprzedajesz wydawcy, wydawca musi sprzedać ją dystrybutorom, dystrybutorzy sklepom, a sklepy klientom końcowym. Może być wiele sytuacji, w których ten łańcuch pęka i wydawcy albo dystrybutorzy zrezygnują z pomysłu, który może stać się wielkim hitem. Z drugiej strony wystarczy przejść się po sklepach, by ujrzeć gry, co do których wydawcy mieli wielkie oczekiwania, a klienci unikają ich jak śmierdzącego jajka.

Dobrze więc, by wszystkie podmioty, stanowiące ogniwo tego łańcucha, wczuły się w rolę końcowego klienta, ale do tego potrzebna jest wiedza, kto ma być tym klientem. Jeden z autorów ujmuje to tak: „projektując grę musisz być po części twórcą, a po części analitykiem marketingowym”.

Niektórzy autorzy mówią, że celowo nie oglądają podobnych do swoich gier innych twórców, by obce idee nie zakłóciły ich własnej koncepcji. To duży błąd. Musisz znać inne gry, przeznaczone dla tej samej grupy docelowej. Po pierwsze dlatego, by nie wymyślić na nowo gry, która jest już na rynku. Jak mówi Peggy Brown, wiceprezes firmy Patch Products: „Jednym z najczęstszych błędów, popełnianych przez początkujących projektantów, jest brak znajomości rynku. Wymyślają rzeczy, które już zostały wymyślone. To nie tylko strata czasu. To także może pogorszyć ich sytuację w przyszłości, gdy zgłoszą się do wydawcy z naprawdę oryginalnym pomysłem.” Po drugie dobrze jest przeanalizować, które produkty sprawdziły się na rynku, a które nie. Często mamy dwie, na pierwszy rzut oka bardzo podobne gry, z których jedna okazuje się przebojem, a druga zalega na półkach. Warto zastanowić się, jakie były tego przyczyny. Po trzecie są kategorie gier zdominowane przez pewne produkty, z którymi nie da się walczyć. W Stanach gra Scrabble ma taką pozycję na rynku, że nikt nie zaryzykuje wydania gry planszowej, polegającej na budowaniu wyrazów. Koszty marketingowe, które trzeba zainwestować, by przekonać klientów do porzucenia starej gry i zainteresowania się nową, byłyby w tym przypadku astronomiczne.

Kolejnym pytaniem, na które musi sobie odpowiedzieć autor, i to na samym początku drogi, jest „co chce osiągnąć, poprzez publikację gry?”. Czy chce wypromować swoje nazwisko? Czy może podzielić się z innymi dziełem swojej wyobraźni? Dla czystej przyjemności? Aby stać się bogaty? Kiedy będzie w stanie uznać, że wydanie gry było sukcesem? Czy po sprzedaniu 5 tysięcy egzemplarzy? A może wtedy, gdy jego gry trafią na półki w markecie Toys’R’Us?

Każda nowa gra powinna czymś wyróżniać, mieć coś niepowtarzalnego (autor używa tutaj słowa „hook”). Rozejrzyj się po półkach w sklepie i popatrz na napisy na pudełkach np. „gra, która pozwoli ci …”. To właśnie jest to „coś”. Ale jest to coś więcej, niż sam napis na pudełku. Gra musi mieć jakąś cechę, która może utkwić w pamięci i jednoznacznie kojarzyć się z grą. Dobrym przykładem jest „Świńska gra” (Pass the Pigs). Jeśli chodzi o mechanikę, jest to prosta gra w kości, tyle, że zamiast kostek, występują w niej gumowe świnki. Gracze zdobywają punkty w zależności od tego, jak upadną świnki – na bok, na grzbiet, czy też ryjem do dołu. Godne podkreślenia jest to, jak zmiana rekwizytów uczyniła z prymitywnej gry w kości bestsellerowy produkt.

Początkowo byliśmy do tej usługi dość sceptyczni. Żaden z nas jej na co dzień nie używał. Po paru dniach testów okazało się, że mikroblogowanie ma coś w sobie i nie ma co z niego rezygnować. Szczególnie, że widać jak popularne jest to zjawisko w najróżniejszych serwisach. A nie chcemy być na bakier z trendami :)

Czego możecie oczekiwać w naszych opisach? Jak to z mikroblogowaniem – najróżniejszych prywatnych i subiektywnych opinii na temat gier, rozgrywek, projektantów, mechanik i spotkań planszówkowych. Do tego pewnie będą się pojawiać drobne newsy, które nie nadają się na stronę, zapowiedzi tekstów czy inne informacje związane z samym GamesFanatic.pl. Zapraszamy do założenia konta na blip.pl (banalnie proste i po polsku), po czym śledzenia:

poszczególnych redaktorów:
bazik bazik.blip.pl
Ja_n ja0n0gamesfanatic.blip.pl
Nataniel nataniel.blip.pl
Pancho spqrpancho.blip.pl
squirrel squirrel.blip.pl

kanałów:
#gamesfanatic
#planszówki

Wkrótce – mam nadzieję – dołączą kolejne osoby z ekipy GamesFanatic.pl. Linki do kanałów danych osób znajdziecie też w przyszłości w poszczególnych wpisach oraz na stronie dedykowanej mikroblogowaniu GamesFanatic.pl.

A poniżej kilka namacalnych przykładów, aby was zachęcić:

Friedemann Friese

Powraca z wygnania z krainy lekkich i nijakich gierek, które ostatnimi czasy publikował. Funkenschlag - Fabrikmanager to nowa, samodzielna gra, należąca do ulubionego przez mnie gatunku gier ekonomicznych. Z Wysokim Napięciem ma mieć wspólne tylko tytuł i projekt graficzny - reszta jest całkowicie inna. Gracze wcielają się we właścicieli fabryk i rywalizując z konkurentami o najlepsze maszyny, roboty i energię zarabiają pieniądze jak najefektywniej wykorzystując swoje zasoby. Każdy z graczy ma oddzielną planszę przedstawiającą jego fabrykę i na niej układa zdobyte zasoby, a interakcja wynika w głównej mierze z aukcyjnego systemu ich zdobywania.

Pierwsze, dosyć enigmatyczne wypowiedzi testerów są bardzo pozytywne i obiecują dobrą zabawę, zwłaszcza fanom Wysokiego Napięcia (chociaż nowa gra ma być od niego trochę lżejsza i krótsza) i ogólnie gier ekonomiczno-optymalizacyjnych. Gra jest testowana od ponad roku, a premierę ma mieć podczas targów Essen’ 09. Na forum BGG przedstawiciel wydawnictwa 2F-Spiele zdradził, iż w chwili obecnej szykowane jest wiele wersji językowych (najpierw kilka w pierwszym druku w 2009 r., a więcej w drugim w roku 2010). W chwili obecnej wydają się być potwierdzone wersje angielska, niemiecka i włoska, a wydawcy pracują nad kilkoma innymi. Czy będzie wśród nich polska?

Pamiętam, że na ostatnich targach na moje pytanie o jakąś nową ekonomiczną grę, Friese odpowiedział niezobowiązująco, że coś tam szykuje i może w niedalekiej przyszłości coś się pojawi. Cieszę się, że nie żartował. Trzymam kciuki za powodzenie produkcji i mam nadzieję (pewnie podobnie jak spora rzesza innych osób), że ten tytuł będzie powrotem projektanta do bardziej skomplikowanych i rozbudownych gier.

Robert E. Howard, Dom pełen łotrów

Nowa produkcja sprawdzonego zespołu autorów, renomowane wydawnictwo i bogata w treść licencja. Planszowe wcielenie przygód Conana Barbarzyńcy momentalnie trafiło na listy zakupowe wielu graczy. Czy słusznie?

Na początku należy zdecydowanie podkreślić, że planszowy Age of Conan nie ma nic wspólnego z jakimkolwiek multiplayerowym komputerowym RPG (mimo podobnej czcionki i nazwy) i jest jedynie wojennawą impresją obficie podlaną sosem z książek Howarda (i nie tylko). Smak sosu każdy ocenić będzie musiał sam – dla mnie przygody Conana mocno tkwią w literaturze młodzieżowej i jedynie filmowa wersja z nieodżałowanym (aktorsko) Arniem nadała im większego blasku. Wydaje mi się jednak, że miłośnicy i znawcy przygód tego bohatera powinni odnaleźć w grze wystarczająco wiele smaczków (zwłaszcza na kartach), by móc zanurzyć się w lubiany przez siebie świat.

Planszowy świat Conana

Gracze wcielają się w przywódców czterech królestw i militarnie (za pomocą oddziałów) lub politycznie (wykorzystując emisariuszy) podbijać będą kolejne prowincje na mapie świata przeniesionej wprost z kart powieści. Dodatkowo w grze występuje tytułowy Conan, który niczym wolny elektron rozbija się po planszy przeżywając przygody, siejąc zniszczenie lub wspierając kontrolującego go gracza.

Arena bitew i przygód Conana (źródło: strona FFG)

Oprócz oddziałów gracze mają do dyspozycji karty – strategiczne, które wykorzystywane są do walki i licytacji o kontrolę nad Conanem oraz królestwa, unikalne dla każdego państwa, dające dostęp do specjalnych zdolności i akcji. Dzięki temu zabiegowi gra zyskała na różnorodności – wrażenia z kontrolowania każdej potęgi są na tyle różne, że umiejętne wykorzystywanie atutów w postaci kart i położenia geograficznego (w tym oczywiście reagowanie na poczynanie sąsiadów) jest nieodzowne, jeśli myślimy o wygranej.

Conan Hazardzista

Gracze, którzy mieli przyjemność poznać inną wielką produkcję tych autorów – War of the Ring momentalnie rozpoznają znak firmowy tej produkcji, czyli kości akcji. W Age of Conan kości te tworzą wspólną dla wszystkich graczy pulę i determinują dostępne w danej chwili akcje. W swojej turze każdy bierze jedną kość i wykonuje akcje przypisaną do symbolu, który na niej wypadł. Dostępne możliwości to generalnie standard – akcja militarna (ruchy i ataki oddziałami), polityczna (kontrola nad emisariuszami) i specyficzna dla tej produkcji akcja „Conan” (branie i zagrywanie niektórych kart i kontrola nad bohaterem). Gdy cała pula zostanie wyczerpana losuje się kolejną pulę. Mimo, iż osobiście nigdy za losowością nie przepadałem ten mechanizm bardzo przypadł mi do gustu. Z jednej strony w zgrabny sposób zmniejsza paraliż decyzyjny (wybiera się tylko z dostępnych aktualnie akcji), a z drugiej strony dodaje do tej decyzji kolejny wymiar – możliwość popsucia planów przeciwnikowi przez zabranie potrzebnej mu kostki. Oczywiście ta losowość ma swoje ciemne strony – nawet genialny plan błyskawicznego podboju połowy świata może legnąć w gruzach przez brak dostępnych akcji. Czasem będziemy zmuszani do brania akcji praktycznie nam niepotrzebnej (chociaż na szczęście każda na pewno coś dobrego przyniesie – karty, oddziały, pieniądze - więc nie jest tak źle), czasem jakiś układ może spowolnić rozgrywkę lub ją nieoczekiwanie przyspieszyć. I chociaż część problemu możemy rozwiązać umiejętnie używając kart, to te ryzyko jest obecne i należy mieć jego świadomość siadając do stołu.

Alea iacta est... - a nie, to inna gra

Conan Wojownik

Walka – zarówno ta militarna, jak i polityczna ma ten sam, również oparty na kostkach mechanizm. Atakujący i obrońca rzucają kostkami (których ilość w zależności od typu starcia zależy od ilości oddziałów wojskowych, siły prowincji lub układu prowincji i emisariuszy na planszy) i liczą sukcesy – ten kto ma ich więcej wygrywa (remisy standardowo działają na korzyść obrońcy). Sukcesy zależą od symboli, które wypadną na kostkach – standardowo część jest zawsze sukcesem, a część jest zawsze porażką. Dodatkowo przed rzutem gracze mogą zagrywać karty strategiczne (każda posiada informacje, na jakim typie terenu lub w jakiej krainie jest aktywna, więc planując kampanie należy starać się odpowiednio budować rękę), które sprawiają, iż niektóre symbole dodatkowo liczą się za sukces, przez co zwiększają szanse na pomyślny rzut. Wpływ losu ograniczają również niektóre karty królestwa (umożliwiając przerzucanie lub zmieniając ilość kostek) oraz żetony magii (zdobywane w czasie przygód Conana), dzięki którym można rzucić jeszcze raz. Wszystko to jest sprytnie pomyślane i odchodzi tak daleko jak to tylko możliwe od prymitywnego rzucania. Jednak mimo wszystko daleko odejść się nie da. Nie dość, że przy wyjątkowo krwawym i obfitującym w karty, przerzuty i żetony magii starciu całość się wleeecze, to do tego mimo całej tej maszynerii ograniczającej losowość, złe rzuty mogą i tak zadecydować o przegranej. Oczywiście końcowy wynik nie będzie zależał od jednego rzutu, ale pech łypiący na gracza swym złośliwym okiem może bardzo ograniczyć szansę na zwycięstwo.

Karty strategiczne i karty królestwa

Specyficzną cechą podboju zbrojnego jest fakt, iż w przypadku najazdu na prowincję przeciwnika nasz sukces jedynie z powrotem czyni tę prowincję neutralną. A ponieważ zdobycie ziem neutralnych wymaga wielu akcji (każdą zdobywa się w kilku etapach, a każdy etap to jedna akcja) lub oddziałów (chcąc zrobić kilka etapów w jednej akcji musimy poświęcać wojsko) rozgrywka jest bardzo specyficzna, by nie powiedzieć dziwaczna. Bardziej opłaca się zdobywać ziemie niczyje, niż atakować przeciwnika (wprawdzie zabierzemy mu teren, ale żeby zyskać coś dla siebie musimy zaatakować drugi raz). Ponadto atakując wroga bardzo się wykrawiamy i nawet gdybyśmy chcieli to na późniejsze podbicie prowincji może już nie wystarczyć siły. W związku z tym do starć między graczami może dojść dopiero w połowie gry, co mnie trochę zaskoczyło…

Znajdź fioletowego emisariusza...

Kończąc temat walki warto jeszcze wspomnieć, że jak na grę z nazwą brutalnego bohatera przystało gra premiuje rozwiązania siłowe. To znaczy wprawdzie za zwycięstwa polityczne i zdobywanie prowincji drogą dyplomacji zdobywamy pieniądze (które możemy później przekuć na miecze, czy nowe karty specjalne), ale tylko deptanie nowych lądów okutym żołnierskim trepem przyniesie nam punkty zwycięstwa. Nie znaczy to, że akcje polityczne nie są ważne – bez pieniędzy daleko nie zajedziemy. Ale bez sukcesów militarnych wygrać się nie da.

Conan z Cymerii

Oddzielny akapit należy poświęcić tytułowemu bohaterowi, symbolizowanemu przez oddzielną figurkę. Oddzielna talia przygód służy jako zegar – gra trwa 3 ery, a każda to cztery, losowe przygody Conana. Karty czerpią z literackiego pierwowzoru i miłośnicy prozy Howarda powinny wśród nich odnaleźć wiele wydarzeń, o których czytali. Każda przygoda zawiera cel, do którego Conan powinien dojść oraz pokazuje ilość żetonów przygód, które gracze mogą zdobyć (i jednocześnie czas trwania przygody – kończy się, gdy ostatni żeton zniknie). Żetony dzielą się na trzy rodzaje i oprócz wartości mają dodatkową nagrodę. Biorąc żeton gracz może do wziąć dla siebie lub wymienić na nagrodę (pieniądze lub żetony magii). Na początku każdej przygody gracze wykorzystując karty strategii oraz specjalne żetony licytują o kontrolę nad Conanem. Tylko zwycięzca będzie mógł poruszać figurką i tylko jemu Conan będzie pomagał. Pomoc sprowadza się do utrudniania życia przeciwnikom (przez wspieranie prowincji neutralnych i zostawiania odejmujących punkty znaczników najazdów) i wspierania w walce w prowincjach, w których przebywa. Pozostali gracze biorąc akcje Conan mogą tylko zdobywać żetony, co przyspiesza zakończenie przygody. Żetony przygód potrzebne są do zdobywania kontroli nad pewnymi artefaktami, dają punkty na koniec gry (dla graczy, którzy mają najwięcej punktów w każdym z rodzajów) oraz umożliwiają koronację Conana na króla swojego królestwa (nieudana próba powoduje jednak eliminację gracza). Umiejętne kontrolowanie bohatera oraz zdobywania odpowiednich żetonów może wydatnie pomóc w zdobyciu zwycięstwa. I chociaż wiele zależy od układu żetonów, przygód i aktualnej sytuacji na planszy – kontrola nad Conanem jest zawsze przydatna.

Przygoda, przygoda - każdej chwili szkoda...

Wykonanie gry to standard Fantasy Flight Games – grupa gruba plansza, karty, kości i dziesiątki figurek. Można przyczepić się do momentami dosyć surowej grafiki, czy niektórych rozwiązań edytorskich (fioletowe oddziały i emisariusze są łudząco podobne, co znacząco zmniejsza czytelność planszy, obfite karty pomocy graczy nie zawierają cennika), ale ogólnie jest to ekstraklasa i otwierając pudełko zobaczycie na co wydaliście tyle pieniędzy.

Conan kontra plansza

A jakie są wrażenia z rozgrywki? Niestety mizerne. Pierwsze dobre wrażenie szybko znika przywalone regułami gry. Nie są jakoś nadmiernie skomplikowane, ale ich obfitość oraz zupełny brak intuicyjności sprawiają, iż tłumaczenie przepisów to istna gehenna. W moim odczuciu autorzy na siłę skomplikowali prostą z założenia turlankę – oddziały i emisariusze ruszają i działają inaczej, cała obecność Conana jest nadmiernie uszczegółowiona (specjalne żetony licytacji, które mają swoje małe zasady, żetony, które się zbiera, inny przebieg akcji Conan w zależności od tego, czy nim sterujesz, czy nie), na siłę dodane karty celów, które nic nie wnoszą, karty królestwa, karty strategii, zakupy, miasta, fortece, wieże, dziwaczne zdobywanie prowincji – za dużo tego wszystkiego. A jak już się przebrnie przez ten gąszcz reguł i wyjątków gra oferuje bardzo niewiele. Taki wielki kombajn, a możliwości jest bardzo mało (często wybór to np. wzięcie żetonu przygody, atak lub dostawienie emisariusza). Na planszy potrafią być momenty, kiedy nic się nie dzieje – kilkuetapowe zdobywanie prowincji i mało dynamiczne ich odbijanie z rąk przeciwników powodują czasem olbrzymią stagnację.

Sprawca całego zamieszania (po lewej)

Gra skaluje się dobrze – im więcej graczy tym ciekawiej, ale wydłuża się czas oczekiwania na swoją turę. A gdy inni rzucają kostkami nie ma nic do roboty. Dobrze, że nikt nie zostanie wyeliminowany z gry (prowincja startowa jest niedostępna dla przeciwników, a nieudana koronacja kończy rozgrywkę), ale jeśli mamy namolnego sąsiada to duża część naszych ruchów może być zdeterminowana jego działaniami. Zwłaszcza w rozgrywce 3-osobowej uwikłanie się w głupi konflikt o jedną prowincję może dać zwycięstwo „temu trzeciemu”. Czas rozgrywki, nawet w wariancie 2-osobowym to przynajmniej 2 godziny. Przy większej ilości graczy należy być nastawionym na 3-4 godzinne posiedzenie.

Najważniejsza w tym wszystkim jest odpowiedź na pytanie: „czy warto to kupić?”. Jeśli jesteś fanem Conana to oczywiście tak. Odnajdziesz w grze sytuacje i krainy przeniesione prosto z kart książek. W innym wypadku, moim zdaniem lepiej sięgnąć po inne pozycje. Jeśli grasz głównie partie 2-osobowe War of the Ring będzie lepszym wyborem. Przy większej ilości graczy warto pomyśleć nad kupnem Starcrafta, który mimo dłuższego setupu wydaje się być ciekawszy, dynamiczniejszy i bardziej różnorodny. Age of Conan pokazuje, iż sprawdzony mechanizm ubrany w inny klimat nie zawsze oznaczać będzie sukces. Nie wiem, czy autorzy planują jakieś dodatki (póki co gra wydaje się być zamknięta), ale wolałbym, by skupili się na czymś zupełnie nowym zamiast do cna eksploatować starą formułę.

Za przekazanie gry do recenzji dziękujemy sklepowi Rebel.

Sprintem po Age of Conan

Pancho -  Gra mnie nie zachwyciła. Mechanicznie co prawda działa i nie można jej wiele zarzucić. Udało się zgodnie z zapowiedziami połączyć rządzenie swoją nacją i walkę o dominacje, z poruszaniem Conanem od czasu do czasu. Niestety to ostatnie jest dość schematyczne. Układ planszy i mechanika bitwy również opracowane bez przebłysku geniuszu. W mojej partii na czterech graczy mało kto atakował, bojąc się odwetu przeciwników. Ogólnie, więc Age of Conan to średniak, bez polotu. A szkoda, bo mam sentyment do kultowej postaci Conana z książek, filmów i komiksów (pamiętacie komiks Młyn? Rewelka :))

Mam tu na myśli uczucie mdłości związane z przejedzeniem. Powiedzmy stawiają przed wami jakieś ulubione danie, w nieograniczonych ilościach. Coś co uwielbiacie jeść: spaghetti, pizze, schabowego, winogrona, czekoladę, wstawcie tutaj cokolwiek na co reagujecie mimowolną ślinką lecącą z ust . Zajadacie się tym, nie umiecie opanować się. Czujecie się najedzeni, zaspokojeni, ale przecież nie można zostawić tak dobrego jedzenia na później. I wciągacie dalej, łyżka za łyżką, widelec za widelcem, aż w końcu zaczynacie czuć drapanie w gardle. Zaczyna boleć was brzuch. Jednym słowem mdli was z przejedzenia.

Ostatnio przeglądając sobie szafkę w poszukiwaniu ciekawej gry dla gości, którzy mnie odwiedzili, zdałem sobie sprawę, że mam na półce gry, na których widok mnie mdli. Są to najczęściej dobre lub bardzo dobre planszówki (przynajmniej, które ja uważam za dobre), przy których się świetnie bawiłem i których nie chciałbym się pozbywać z kolekcji. Jednak swego czasu grałem w nie tak dużo i tak intensywnie, że jak pomyślę o zagraniu w nie, robi mi się niedobrze. Eksploatowałem je w krótkim czasie tak dużo, że stanęły mi w gardle.

Z nowszych produkcji mam tak na przykład z FITSem. Zagrałem w niego 20 partii w ciągu 3 tygodni i po prostu nie jestem w stanie zmusić się do otwarcia pudełka. Choć wcale nie uważam, że gra jest nudna czy wyczerpał się jej potencjał. Albo patrząc na starsze gry. Ubongo, licząc obie wersje – 49 rozgrywek. Dość, zielony się robię, na myśl, że miałbym dzisiaj w nią zagrać. Suleika – 20 rozgrywek – hik! – ojej tylko nie to. To tylko kilka najbardziej jaskrawych przykładów.

Zacząłem się zastanawiać dlaczego akurat tak jest i do niczego rozsądnego nie doszedłem. Mam przecież w kolekcji inne gry, które równie mocno eksploatowałem i nic takiego do nich nie czuję. Thurn und Taxis (49 rozgrywek we wszystkie wersje), Dominion (39 w obie wersje), Carcassonne: The Castle (38 rozgrywek), 6 bierze! (33 rozgrywki) itd. itd. Spokojnie mogę wziąć z półki każdą z tych gier i sobie w nią zagrać. Bez mrowiącego uczucia w gardle. O co więc chodzi?

Musi chodzić o jakieś subtelne wrażenia, które jakoś kojarzą mi się z daną grą, jej mechaniką czy sposobem rozgrywki.. Jakieś uczucie w stylu kręcenia się na karuzeli, kolejny obrót, kolejny obrót, kolejny obrót, dość! Nie mogę więcej, wysiadam.

Macie tak czasem?

Warto może jeszcze tylko dodać, że autorami progamu są Polacy, Tomasz “cannehal” Luch i Marek “edrache” Rutkowski.